Naglalakad sa Kawalan

Heto ako at nag-iisa, nag-iisip, nagmumuni-muni, naglalakbay ang diwa. Nagdarasal na sana ay matagpuan ang matagal nang hinahanap. Kasama ang bolpen at papel, isinulat ko ang nilalaman ng aking isip at naguguluhang damdamin. Ang buhay talaga ay puno ng surpresa. Di mo inaasahan bigla na lamang dumarating. Parang ito, bigla ko na lamang naisip. Di ko pinalano pero ginawa ko. Parang buhay pag-ibig ng tao. Di mo inaasahan pero dumarating--- nawawala. Minsan naisip ko, bakit nga ba tayo nagmamahal? Bakit kailangang mahalin natin ang isang tao para masabi nating mahal natin siya? Di ba puedeng mahalin na lang natin ang taong handang mahalin tayo? Natanong mo na rin ba ang sarili mo kung bakit mahal mo siya? Kung bakit patuloy kang naghihintay sa kanya? Bkit patuloy kang nagpapakatanga at nagpapakagago sa kanya? Minsan natanong ba natin ang ating mga sarili kung tama ba ang pagpapakahulugan ko sa salitang PAGMAMAHAL? Tama ba ang ginagawa ko? Dapat na ba akong sumuko? At kung dapat na ba akong magising sa katotohanan?
Ang pag-ibig nga naman. Nakakabaliw. Nakakabulag. Sa simula na magmahal at magpatangay ka sa iyong damdamin ay para kang isang taong NAGLALAKAD SA KAWALAN. Walang KASIGURADUHAN. Walang PATUTUNGUHAN. Walang HINIHINTAY.